|
Hoe het begon
Vrienden van ons, het Tatra Team, vroegen of wij met hun mee wilden naar de
rally Berlijn-Breslau. Ze hadden een vrachtwagen gekocht en waren druk bezig met de voorbereidingen. We hebben meegeholpen om de wagen rally klaar te maken en zo naderde de vertrekdatum. Koen zou meegaan op de wagen als chauffeur/monteur, aangezien hij zijn groot rijbewijs had en vrachtwagenmonteur is.
|
|
Moon en ik zouden de servicebus met het benodigde gereedschap en materiaal rijden. Aldaar overtrof de rally al onze verwachtingen. Ongelooflijk mooi om al de deelnemende wagens (en dan vooral de vrachtwagens) te zien. Tijdens de rally zijn er voor de service teams plaatsen aangegeven waar je kunt gaan kijken, zodat je ook iets van de rally kunt meekrijgen. 's Avonds natuurlijk sleutelen om 't ouwe beestje rijklaar tehouden.
Door omstandigheden konden Jan en Leon woensdag niet rijden en dus mochten Koen, Moon en ik de Tatra meenemen.
|
| Vanaf dat moment begonnen de plannen te borrelen. We hadden zogezegd de smaak behoorlijk te pakken gekregen. Het volgende jaar wilden we zelf meerijden met een eigen vrachtwagen. |
Terwijl we daar waren, hebben we goed rondgekeken wat voor wagen het moest worden. We hadden wel een paar eisen: het liefste wilden we een banden aflaat systeem, te bedienen vanuit de cabine. Ook wilden we graag een wagen met meer dan 2 assen. Natuurlijk degelijk en betrouwbaar, behoorlijk wat vermogen en het moest betaalbaar blijven.
Tja, dat laatste viel niet mee met ons eisenpakket. Er reden ook 2 Urals mee. We wisten niet veel over deze wagens, dus gingen we praten met de eigenaren. Hun verhaal was duidelijk. Een Ural is zeker degelijk, ze hadden praktisch geen reserveonderdelen bij en hadden behalve een verfrommeld spatbord geen technische problemen gehad. We zijn daar bij zoveel mogelijk mensen ten raden gegaan en overal vertelden ze hetzelfde verhaal. Een nadeel was wel, zo werd ons verteld, dat Urals 10 jaar geleden bij bosjes aangeboden werden tussen de 500 en 1000 euro, maar deze tijd was voorbij. We zouden goed moeten zoeken.
|
|
Eenmaal thuis gingen we verder met plannen maken. Het vinden van een goede Ural op diesel viel niet mee. Na een maand of 4 hadden we de moed al een beetje opgegeven en gingen we verder kijken naar andere merken. Koen is zelfs naar een Magirus Deutz 310D wezen kijken.
Deze auto was zeker niet rijklaar en er zouden een hoop aanpassingen nodig zijn om hem mee te kunnen nemen naar de rally. Uiteindelijk toch maar afgezien van de Magirus. En toen we het niet al meer verwachtte, zagen we een Ural op Ebay. |
|
Dit exemplaar was gebruikt voor trial rijden en werd compleet aangeboden met rolkooi, kuipstoelen en dikke beschermplaten onder motor en bak. Ook had deze al een Duits kenteken en vooral dit laatste bleek cruciaal om hem hier überhaupt op Nederlands kenteken te krijgen. Met veel spanning gewacht tot de veiling afliep en of ons bod het hoogste was. Yes, we hadden hem!
|
Toen een datum geprikt en de afspraak gemaakt om hem op te halen. Hij stond in Bremen en omdat een trekker-oplegger
huren geen optie was, gingen we hem terug rijden. Dit was op zichzelf al een uitdaging. Eenmaal daar bleek dat hij een paar kromme velgen had, zodat de wagen nogal heen en weer schudde onder het rijden.
De terugreis ging prima met een gangetje van 75 à 80. Hij had pit genoeg, de top ligt net boven de 100, dankzij een opgeschroefde brandstofpomp. We deden rustig aan, zodat alles heel zou blijven, hoopten we. Helaas, net voor Oss sloeg het noodlot toe.
Op dit moment reed ik met de personenauto achter de Ural en zag dat het linker achterwiel niet meer in lijn stond met de rest. Ook dampte de naaf wolken olie. We zijn meteen bij een parkeerplaats gestopt en hebben de schade opgenomen. |
Dit bleek niet mis. De borging en de moeren die de lagers opsluiten, waren losgelopen met 2 kapotte lagers als gevolg. Daar stonden we dan om 12 uur 's nachts.
De volgende dag alles in het werk gesteld om een trekker-oplegger te versieren en rond 2 uur 's middags werd hij opgeladen, waarna we hem naar Riethoven brachten.
We mochten de Ural tijdelijk bij de familie Antonis, beter bekend als het HEDIMA team stallen.
|
|
|
Eenmaal thuis de schade eens rustig opgenomen en we hadden inderdaad nieuwe lagers, borgringen, moeren en keerringen nodig.
|
|
Lagers zijn hier gewoon verkrijgbaar, maar keerringen en vooral de gebruikte moeren en borgingen niet. Het heeft een hele tijd geduurd, totdat bleek dat het makkelijker en goedkoper was om een compleet andere as eronder te hangen. Deze hebben we uiteindelijk gevonden in Munchen. Niet helemaal langs de deur, maar wel de beste oplossing.
Deze as hebben we opnieuw opgebouwd en met vereende krachten eronder gewinkeld.
|
|
 |
Ondertussen waren we al begonnen met de noodzakelijke aanpassingen om de Ural RDW klaar te maken. Dit houdt natuurlijk in dat de wagen aan de normale Nederlandse keuringseisen voor vrachtwagens moest voldoen zoals daar zijn; onderrij beveiligingen aan de zijkant, reflectoren rondom, zijknipperlichten, een tachograaf en een heel stel extra spiegels. Aangezien ze in de Russische Ural fabrieken de vrachtwagens niet standaard uitrusten met deze voorzieningen hadden we genoeg te doen. Dit buiten het grote onderhoud dat onze Ural nodig had omdat hij dat kennelijk de afgelopen jaren had gemist. Het grote voordeel van zulk onderhoud is dat je de wagen meteen grondig leert kennen.
|
|
Eindelijk was hij zover dat we naar het RDW konden om hem te laten keuren. Bij het RDW kregen we nog een aantal punten mee om op te lossen. Dit maakte het wel makkelijker, nu wisten we precies hoever we waren en wat we nog moesten doen.
Punt na punt konden we afstrepen en zo kwam de herkeuring. Nu werd hij goedgekeurd en zo liepen Koen en Henri met een glimlach van oor tot oor bij het RDW, met het voorlopige kenteken in de hand, naar buiten.
|
|
Nu kon het eigenlijke prepareren beginnen. De kuipstoelen stonden niet zoals wij ze wilde hebben, dus na een aantal keer proef zitten hebben we ze, nu in de goede positie, opnieuw vastgezet. De standaard verlichting zou op een Trabant best voldoen, maar als je harder als stapvoets rijdt, was het nogal gokken hoe de weg precies loopt. De oplossing lag voor de hand, voorop de wagen een rij verstralers. En om fatsoenlijk zicht naar achter te krijgen, hebben we 4 werklichten, naar achter gericht, gemonteerd. Nu we toch bezig waren hebben we nog twee lichten opgehangen, deze in de bak gericht, zodat je in het donker niet op de tast spullen hoeft te zoeken. Ook de vloer achterop de wagen voldeed niet aan onze wensen. Hij rammelde en piepte van alle kanten. We hebben een nieuw frame gemaakt en daarop houten platen met tranenplaat als afwerking. De dieseltank was te klein voor de rally en bovendien was hij lek. Een 200 liter tank was een goede vervanger. Als een van de laatste grote aanpassingen hebben we de rolkooi verder naar achter verlengt en hebben we zijschotten op de vloer gemonteerd, die neerklapbaar en eventueel wegneembaar zijn.
|
 |
 |
Nu was de tijd aangekomen dat we aan tierelantijnen konden denken. Een setje luchthoorns op het dak, met natuurlijk het bijbehorende trekkoord aan het cabinedak .
We waren vanaf het begin af aan niet echt gecharmeerd van de kleuren combinatie oranje-geel, dus werd er geschilderd. De kooi en wielen zijn nu zwart.
De rally komt steeds dichterbij en we durven gerust te zeggen dat we ons goed voorbereid voelen. Natuurlijk hoeven we ons tot aan de laatste dag niet te vervelen, er blijven nog genoeg kleine karweitjes, maar na ruim een half jaar druk sleutelen en soms ook wel slapeloze nachten mag wat ons betreft de rally nu al beginnen!
|
|
|
|
